Overgewicht eigen schuld of eigen verantwoording?

Ik wil het deze keer eens hebben over een onderwerp dat deze week al een paar keer voorbij is gekomen op internet en de tv….
“Is het hebben van overgewicht een kwestie van eigen schuld?”

Er zijn veel manier om deze discussie te bekijken…
Veel mensen die geen gewichtsprobleem hebben zullen waarschijnlijk geneigd zijn om te antwoorden met JA, eigen schuld.
Mensen die overgewicht hebben zijn vaak genuanceerder.
Voor mij persoonlijk zit er een groot verschil tussen “eigen schuld” en “eigen verantwoording”

Laat ik het uitleggen.

Zoals jullie weten heb ik heel lang 152 kilo gewogen, ik mag wel meepraten over het hebben van overgewicht denk ik. Ik heb zeker vanaf mijn 12e jaar al last van overgewicht.
Als je mij vorig jaar had gevraagd of het mijn eigen schuld was dat ik dik was dan had ik dat zeer zeker niet kunnen waarderen.
Ik zou dan een hele lijst aan redenen aangedragen hebben:
* ik heb aanleg,
* spierreuma waardoor sporten niet makkelijk is,
* ik heb een zwaar/stressvol leven,
* ik heb geen tijd,
* geen energie om te sporten of om in een dieet te steken ……en ga zo maar door.
En dat was ook allemaal zo hoor, maar waren deze redenen dan volledig de schuld voor mijn overgewicht??

Als ik heel eerlijk ben dan weet ik natuurlijk echt wel waarom ik te dik was.
Teveel ongezond eten, een laag zelfbeeld, te weinig beweging, omgevingsfactoren….
En zo kan ik nog wel even doorgaan, want er is niet slechts maar 1 reden waarom ik dik werd.

Natuurlijk kan je nu denken…. zie je wel, het is toch je eigen schuld…. in dat geval vraag ik je om nog even verder te lezen.

overgewicht

Er zijn namelijk nog externe factoren waarom mensen overgewicht krijgen:

De consumentenbond kwam een poosje geleden met een artikel dat er wel 50 namen zijn voor suiker.
Als je gaat kijken naar hoe ongezond en verslavend suiker is, en je ziet dat het echt overal aan toegevoegd is door de voedselindustrie….. in hoeverre ben je daar zelf “schuld” aan?

En als je bijvoorbeeld kijkt naar de smaakversterker E621 welke ook vele verschillende namen heeft en aan heel veel producten toegevoegd is. Deze is ook al enorm verslavend maar het wordt wel toegevoegd terwijl we daar niet om vragen. En ook daar gaan we wel meer van eten.

Tarwe is ook zo’n product waar momenteel veel over te doen is en welke door de jaren heen zo genetisch gemanipuleerd is waardoor het voor mensen eigenlijk niet meer zo gezond is als vroeger. Dat wordt niet verteld aan de consumenten, maar als je dan leest in een boek als “broodbuik” wat je daar allemaal van kan krijgen, en hoe het je eigenlijk alleen maar dikker maakt, ja dan is het toch ook een puntje welke ik hier wil vermelden.

Dan ga ik nog even door met aspartaam, een zoetstof welke helemaal niet gezond voor ons is, en die je ook echt niet helpt om slanker te worden (in tegenstelling zelfs) maar waarvan men ons wel doet geloven dat het goed voor je is.
Maar wie weet nu eigenlijk hoeveel aspartaam je precies per dag binnen krijgt?
Aspartaam zit namelijk ook in bepaalde medicatie bijvoorbeeld.
Dus als je wilt weten hoeveel je binnenkrijgt, zal je eerst uit moeten zoeken waar het allemaal ingestopt wordt want ook aspartaam heeft verschillende namen.

En dan is er ook nog de tactiek van de marketing.
* keurmerkjes op mayonaise bv, “de gezondere keuze binnen deze voedselgroep” sinds wanneer is mayonaise een gezonde keuze dan? maar we gaan wel denken dat het geen kwaad kan.
* de reclame van de ontbijtkoek waar je zoveel energie van krijgt dat je ineens op de pool uitkomt op je schaatsen? Terwijl ontbijtkoek zoveel suiker bevat dat het na een uurtje een energiedip geeft en je moe wordt.
* De chocopasta waarop staat dat het boordevol gezonde bestanddelen zit? maar het is meer dan 50% suiker.
* Suiker waarop op de verpakking staat dat het in een gezond eetpatroon past?
Heel veel dingen die niet gezond zijn, maar het beeld wordt wel geschetst, niet alleen voor ons volwassenen, maar ook voor de toekomstige consumenten, onze kinderen…..

En dan is er nog een punt….. slecht voedsel is geaccepteerd, we associëren het met gezelligheid, troost en het al snel roepen we dat alles “af en toe best moet mogen” maar we houden alleen niet bij hoe vaak dat “af en toe” dan is.

Dan heb ik het nog niet gehad over onze opvoeding die meespeelt met hoe je staat in relatie tot eten, ik ben zelf opgevoed met dat eten gezellig was, dat het ook troost bood…..
En ik kom dan ook nog eens uit een familie waar overgewicht meer regel dan uitzondering is.
Dus genen zouden ook mee kunnen spelen…..

Conclusie:

Is het volledig mijn “eigen schuld” dat ik dik werd?? NEE dat denk ik niet…..dat is maar ten dele zo vind ik.
Ben ik “zelf verantwoordelijk” voor mijn overgewicht en welzijn? JA zeer zeker, want ik denk dat ik als volwassen vrouw niet alles op mijn omgeving, verleden of mijn omstandigheden kan afschuiven….. het is mijn leven en mijn welzijn….. en ik ben daar zelf verantwoordelijk voor!

Maar als ik kijk als coach, dan is voor mij de schuldvraag echt een onzinnige vraag.
Het verschaft mij geen inzicht in de oorzaak van het overgewicht en het antwoord biedt ook geen oplossing.
Op het moment dat je namelijk de verantwoording neemt voor de situatie waarin je NU zit, dan pas kan je werken aan de oplossing.
Daarbij is het raadzaam om te achterhalen waarom je een bepaalde levensstijl hebt, en wat ga je nu doen om deze te veranderen zodat je niet steeds in hetzelfde patroon vervalt.

share

Nog geen berichten.

Laat een bericht achter

*